U bevindt zich hier: HomeJan Glas

Jan Glas

Prinsentoen

Hou holdt n stad n toen oet tied.
Stamboukrozen, peerbomen.

Aalbeerns. Krudoorns.

De ien deftege hegen smoorde wildernis.

Of holdt tied hom zulf bezied?
Achter dij muren, as ien n kerk.
Ien lijte.

Aanlegd en overzichtelk liek religie.

Twij iengangen
noar dezulfde ainzulvege stilte.

 

© Jan Glas


Zodderdag Vismaart

Zee, is de kreten van meeuwen op Vismaart,
echo’s ien holte van stad.

Over de gedempte daipen wiekt zee stad ien
en hoalt terug wat mins roofd en over het.

Doekvluchten noar iengewanden en koppen,
flitsen van zee.

Zee speurt boven stad. Ontelboare wendingen
van zuiken is zee, is wat mins zien handel is.

Noar ind van dag zakt pries van zee
en brekt mins zien zee weer op.

Wat achterblift is de geur van zee en keert,
as zun achter korenbeurs en kerk hangt,
terug noar zee.

 

© Jan Glas


Moan van olde naacht

Moan van olde naacht hangt boven Martinitoren
helderhaid van dizze winterdag
te benoadrukken.

Mit zaacht geroetsj verlaizen deur dag hin
doaken van degelke olde hoezen grip
op riegjes snij.

Hoezen mit deur tied pokt en moazelde muren,
ien n rieke veurege eeuw opschierd
en bevroren ien leste stoat.

Monumenten, ruierloos ien omloop van tied.

Ontsteek n licht ien duuster van naacht en t is
n beschut; n eerste blaauwdruk van wonen.

 

© Jan Glas


Alle gedichten uit: Dubbel Glas (kleine Uil, 2012)